Angst.
Ik ben bij je.
Wanneer je lichaam schreeuwt, maar er geen oplossing lijkt te zijn, voelt het als een enorme implosie van energie. Alsof er een olifant op je borst staat. Wat gebeurt er als je het gevoel hebt dat er geen uitweg is? Hoe kom je in vredesnaam weer met beide benen op de grond?
Angst kan het gevoel geven dat het ons nergens naartoe leidt. Toch is het belangrijk dat het zich manifesteert.
Hulp of steun zoeken lijkt onmogelijk; het zou wel eens onaangename gevolgen kunnen hebben. Misschien heb je ervaren dat je geen gepaste reactie kreeg toen je met je gevoelens kwam? Misschien was het gevaarlijk?
Is angst dan gepast? Ik denk van wel. Het punt is dat je toch graag verder zou willen gaan met je leven zonder de constante dreiging ervan, toch?
Het eerste wat we in onze sessies zullen doen, is ons concentreren op het hier en nu en de tijd nemen om te aarden, bewustzijn te creëren rond de opbouw en manieren te zoeken om (mee) te reguleren. Aanwezig zijn in je lichaam, begrijpen wat deze signalen betekenen en verbinding vinden met mij vormen de kern van het werk. Eenvoudig werk, maar helemaal niet gemakkelijk.
Na verloop van tijd zul je merken dat je beter in staat bent om in het hier en nu te blijven. Rouw kan voorkomen, over wat er in het verleden is gebeurd waardoor het zo onmogelijk was om steun te vinden.
Eenzaamheid
Eenzaamheid kan heel pijnlijk zijn. En helaas komt het tegenwoordig steeds vaker voor. We leven in een zeer individualistische tijd waarin het moeilijker is om contact te maken. We hebben een omgeving gecreëerd waarin we nauwelijks merken dat er een gebrek aan verbondenheid is, althans zo lijkt het. De waarheid is waarschijnlijk dat velen van ons op de een of andere manier een onderstroom van eenzaamheid ervaren. (denk aan smartphones, oortjes, zelfscankassa's, online lessen)
Als je jezelf gedurende een langere periode moet isoleren om veilig te blijven, raakt dat in alles verankerd. Het kan bijvoorbeeld erg moeilijk zijn om serieuze en voedende relaties te hebben. Als je te horen krijgt dat isolatie de veiligste manier is, ga je natuurlijk geen risico's nemen om contact te zoeken. Je lichaam is het daarmee eens: contact zoeken betekent dat er gevaar dreigt, dus laten we ons afsluiten of ons in onszelf keren.
Het moeilijk vinden om iemand in de ogen te kijken, je gevoelens te uiten, voor jezelf op te komen, hyperonafhankelijk te zijn, relaties altijd af te breken om ze niet te verdiepen, gedumpt te worden, het kan allemaal deel uitmaken van hetzelfde.
Dit betekent niet dat dit voor altijd je verhaal hoeft te blijven. We kunnen stap voor stap bekijken hoe je weer contact kunt maken met mij en de mensen om je heen en hoe je de knopen kunt ontwarren als het gaat om contact maken.
Gelukkig hoef je dit niet ongedaan te maken, want goed zijn in alleen zijn heeft zo zijn voordelen. Maar als je zou kunnen kiezen wanneer je je afzondert of contact maakt, zou dat je meer vrijheid geven.